Komora Russegger VI

Szczególną uwagę turystów zwracają słynne przejrzyste kryształy z Grot Kryształowych będące świadectwem niezwykle kreatywnych możliwości przyrody. Efektownie prezentują się tzw. choinki solne budowane przez rozrastające się w delikatną sieć płytki, kostki i słupki.
Na wystawie Geologia złóż solnych Polski zobaczymy również skamieniałe szyszki i korale świadczące o specyfice minionego klimatu, a zatopione w krysztale halitu włókno trawy dowodzi możliwości istnienia łąk w pobliżu morza.

Na ekspozycji oglądać można również pokryte kryształami soli przedmioty codziennego użytku m.in. konewka, miotła czy drabina, pozostawione przez górników w solance.
Historia wielickiej soli zaczęła się ok. 13,5 mln lat temu. U podnóża młodych wówczas gór Karpat rozciągało się morze mioceńskie. Ciepły i wietrzny klimat sprzyjał parowaniu wody, na dnie morza powstawały osady solne. W wyniku ruchów górotwórczych Karpat (wypiętrzania) warstwy solne zostały sfałdowane, częściowo porozrywane i przemieszczone. Dziś złoże soli kamiennej w Wieliczce charakteryzuje się budową dwudzielną. Na obszarze o wymiarach 10 km dł, 0,5 -1,5 km szer. i 327 m gł. (tj. do IX poziomu) współwystępują złoża: bryłowe (bryły soli o rozmiarach nawet kilkudziesięciu tysięcy m3 ) i pokładowe (w postaci warstw). Ta dwudzielność nie ma odpowiednika w żadnym ze znanych złóż solnych na świecie.
X
pliki cookies

Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na ich używanie. Istnieje możliwość wyłączenia cookies za pomocą ustawień przeglądarki.