Wystawa: Podziemne wybuchy. Technika strzałowa w górnictwie

Wystawa: Podziemne wybuchy. Technika strzałowa w górnictwie
LOKALIZACJA KOPALNIA
DATA 28 października 2015 - 26 kwietnia 2016
Wystawa przybliża cały proces technologiczny związany z prowadzeniem robót strzałowych w górnictwie odkrywkowym i podziemnym, dawniej i dziś.
Zaprezentowany zostanie sprzęt niezbędny do wykonania otworów strzałowych: świdry, dłuta i wiertarki; akcesoria stosowane do umieszczenia ładunków w otworze, pojemniki i skrzynie do ich przenoszenia; materiały wybuchowe stosowane dawniej i obecnie, a także środki inicjujące wybuch: spłonki, zapalniki i lonty, wreszcie aparatura konieczna do sprawdzenia prawidłowego wykonania obwodu strzałowego i na koniec szeroki wybór zapalarek niezbędnych do odpalenia załadowanych w otworach strzałowych ładunków wybuchowych.

Podsumowaniem tego zagadnienia będzie zaaranżowane stanowisko strzałowe w kopalni.Ciekawymi eksponatami są również stosowane w górnictwie węglowym w latach 50. XX w. tak zwane nabojnice Cardox czyli urządzenia do bezogniowego rozdrabniania węgla przy użyciu dwutlenku węgla, a także urządzenie perforująco-szczelinujące stosowane w górnictwie naftowym w celu zwiększenia dopływu ropy do odwiertu.Wystawa poruszy też tematykę badawczą poświęconą materiałom wybuchowym prezentując metody badań prowadzonych przez Kopalnię Doświadczalną „Barbara” oraz Akademię Górniczo-Hutniczą. Dopełnieniem tematu będą archiwalne i współczesne zdjęcia oraz filmy ilustrujące proces prowadzenia prac strzelniczych w kopalniach podziemnych oraz odkrywkowych.

Przygoda z materiałami wybuchowymi sięga IX wieku, kiedy to w Chinach wynaleziono proch czarny. Składał się z saletry, węgla drzewnego oraz siarki. W górnictwie znalazł zastosowanie dopiero w XVII w. Po raz pierwszy użyto go w 1627 r. w okręgu górniczym Bańskiej Szczawnicy. Technika urabiania górotworu przy jego pomocy nie należała do najbezpieczniejszych. Często dochodziło do zatruć gazami postrzałowymi, a sam proch ulegał szybkiemu zawilgoceniu. Milowym krokiem okazało się wynalezienie w 1847 r. nitrogliceryny przez Ascanio Sobrero i lontu prochowego przez Williama Bickforda. Na tej bazie szwedzki chemik Alfred Nobel w 1867 roku otrzymał środek wybuchowy zwany dynamitem. Aby doszło do jego wybuchu, potrzebny był również detonator i zapalnik, których twórcą i wynalazcą okazał się również A. Nobel.

W kopalni wielickiej pierwsze próby z użyciem prochu strzelniczego poczyniono w 1743 r., a jego regularne zastosowanie datuje się od 1776 r., kiedy to władze salinarne nakazały stosować technikę strzelniczą w przodkach drążonych chodników. W drugiej połowie XIX w. stosowano ten materiał we wszystkich rodzajach wyrobisk. Dynamit (odmiana „Wetterdynnamon”) sprowadzono do kopalni tuż przed wybuchem I wojny światowej.

Materiały wybuchowe stosuje się w górnictwie do dnia dzisiejszego. Wykorzystują go głównie kopalnie odkrywkowe, miedzi, cynku, ołowiu oraz soli. Rocznie zużywają ponad 99%, czyli 31 mln kilogramów wszystkich materiałów wybuchowych używanych w gospodarce. 

Patroni medialni

TVP Kraków 
TVP Historia 
Dziennik Polski
nettg.pl
Trybuna Górnicza
Historykon.pl
X
pliki cookies

Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na ich używanie. Istnieje możliwość wyłączenia cookies za pomocą ustawień przeglądarki.