124 rocznica urodzin Alfonsa Długosza

Alfons Długosz był człowiekiem wielu talentów - malarzem, fotografikiem, nauczycielem, aktorem, reżyserem, scenografem i kostiumologiem. Jednak jego największym dziełem stało się Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka.

Wszystko zaczęło się od pasji i… niezgody na to, by historia górniczego dziedzictwa przestała się pisać.

W 1949 roku Długosz rozpoczął ratowanie dawnych zabytków techniki górniczej. Wraz z górnikami schodził do podziemi, odnajdując zapomniane kieraty, urządzenia górnicze, hasple do transportu bałwanów solnych, beczki czy narzędzia górnicze.

Z czasem górnicy sami zaczęli przynosić mu odnalezione przedmioty. Tak powstawała kolekcja, która stała się początkiem naszego Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka.

Długosz nie tylko ratował zabytki. Dokumentował je również na fotografiach, utrwalając podziemne komory, narzędzia górnicze i pracę górników. W trudnych warunkach, w miejscach pozbawionych elektryczności, do oświetlania zdjęć używał magnezji. Była to jednak metoda ryzykowna – w obecności metanu jej spalanie mogło doprowadzić do jego zapłonu.

Nie miał wielkich funduszy, ale miał wizję. Aby zdobywać środki na jej realizację, malował obrazy na zamówienie. W działaniach wspierali go górnicy, a także osoby, które uwierzyły w jego pomysł.

Długosz zainicjował także odbudowę Zamku Żupnego w Wieliczce, a w 1966 roku pod jego nadzorem otwarto Trasę Muzeum na III poziomie kopalni, obejmującą 14 komór i 6656 m² ekspozycji.

Alfons Długosz był spiritus movens Muzeum. Człowiekiem, który napędzał jego rozwój i nieustannie wyznaczał nowe kierunki działania. A Muzeum było Jego dzieckiem - jak mówiła córka Długosza, Lidia Stachurska.

Dziś, patrząc na historię Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka, trudno nie pomyśleć o tym, jak wiele może zmienić pasja jednego człowieka. Długosz ocalił nie tylko stare maszyny i narzędzia. Ocalił pamięć o pracy pokoleń górników i sprawił, że ich dziedzictwo możemy oglądać do dziś.

W 1978 roku, już po jego śmierci, Kopalnia Soli „Wieliczka” została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jednym z ważnych argumentów wpisu na tę wyjątkową listę, była unikalna kolekcja górniczych kieratów, uratowanych z inicjatywy Alfonsa Długosza.