aktualności
Kierat węgierski

Wystawa: Ławra Kijowsko-Peczerska – święte miejsce Ukrainy

Wernisaż wystawy „Ławra Kijowsko-Peczerska – święte miejsce Ukrainy” w Muzeum na III poziomie kopalni odbył się 29 lipca o godz. 12.00. Gośćmi specjalnymi byli Lubomyr Mychajlyna, dyrektor Narodowego Kijowsko-Peczerskiego Rezerwatu Historyczno-Kulturowego oraz konsul generalny Ukrainy w Krakowie Vitalii Maksymenko. Wystawę uroczyście otworzył Dyrektor Muzeum, prof. Antoni Jodłowski.

Ławra Kijowsko-Peczerska to największy, a zarazem najważniejszy klasztor prawosławny na Ukrainie, będący jej bijącym duchowym sercem. Ławra powstała w 1051 roku wkrótce po przyjęciu przez kraj chrztu. Stanowi kolebkę ukraińskiej sztuki i literatury. Pierwsze namalowane w tym miejscu ikony stały się wzorcem dla pokoleń ikonopisarzy, podobnie jak sobór Zaśnięcia Matki Boskiej, który nadał ton budownictwu sakralnemu na ziemiach Słowian Wschodnich. W tym miejscu spisano pierwsze kroniki, kładąc podwaliny pod narodową historiografię. Powstał tu również pierwszy szpital. Także początki pierwszego uniwersytetu wschodniosłowiańskiego, Akademii Kijowsko-Mohylańskiej, związane są z Ławrą Kijowsko-Peczerską. Mnisi i misjonarze szerzyli stąd działalność misjonarską na kraje północne i wschodnie. Poprzez wieki do monastyru ściągali najzdolniejsi pisarze, historycy i filozofowie, czyniąc z ławry centrum prawosławia. Założona w XVI w. drukarnia była najsłynniejszą i najbardziej płodną drukarnią w świecie prawosławnym.

Nazwa monastyru wywodzi się od wyrazu „peczera” (pol. „pieczara”), gdyż tutejsza wspólnota zakonna, której przewodzili założyciele, święci Antoni i Teodozjusz, mieszkała w wydrążonych przez siebie celach. Dwa podziemne kompleksy monastyczne stały się potem miejscem pochówku i kultu świętych peczerskich. Podziemia stanowią obecnie miejsce pochówku 120 świętych. Na unikatowy zespół architektoniczny ławry składają się budowle powstałe od XI do XX wieku. Kompleks powstał w wyniku decyzji św. Teodozjusza, który kazał przenieść monastyr na sąsiednie wzgórze, na zboczach którego ufundowano sobór Zaśnięcia Matki Boskiej oraz wielkie założenia klasztorne. W ten oto sposób wykształciła się Ławra Górna, wraz z pieczarami, oraz Ławra Dolna. Ich zespoły architektoniczne wyłoniły się w toku XVIII wieku. Wzniesione w tym okresie obiekty utrzymane są w ukraińskiej odmianie baroku. W najmroczniejszym okresie rządów komunistycznych patrioci ukraińscy utworzyli na terenie ławry muzeum o nazwie Narodowy Kijowsko-Peczerski Rezerwat Historyczno-Kulturowy. Wielu z nich stało się w konsekwencji ofiarami reżimu, ale dzięki ich inicjatywie uratowano liczne miejsca kultu oraz zabytki ławry, jak i tysiące unikalnych przedmiotów ze zbiorów innych muzeów i świątyń. Obecne zbiory muzealne liczą ponad 70 tysięcy eksponatów oraz unikatowe przedmioty z okresu XI-XVIII w. związane z wielkimi postaciami historycznymi.

Żyjący w XIII wieku biskup Szymon napisał o Ławrze Kijowsko-Peczerskiej następujące słowa: „Jeden dzień w domu Matki Boskiej wart jest więcej niż 1000 lat gdzie indziej, tu bardziej pragnę pozostać niż pośród ziem grzeszników”. Słowa te oddają stosunek ogółu społeczeństwa do dziedzictwa Ławry Kijowsko-Peczerskiej oraz jej doniosłe znaczenie dla narodu ukraińskiego. (proponuje usunąć). Wystawa prezentuje współczesne zdjęcia zabytków architektonicznych Ławry Kijowsko-Peczerskiej: panoramę Ławry, Cerkiew nadbramną Świętej Trójcy, Wielką Dzwonnicę (dzwonnica soboru Zaśnięcia Matki Boskiej), Sobór Zaśnięcia Matki Boskiej, drukarnię, Cerkiew Wszystkich Świętych, Cerkiew Spaską na Berestowie, Cerkiew Trapezną pod wezwaniem św. Antoniego i Teodozego, Ławrę Dolną (Bliskie i Dalekie Pieczary).

Wystawę można zwiedzać od 29.07 do 31.08.2015 r. w ekspozycji Muzeum na III poziomie kopalni soli.

 

This entry was posted in aktualności. Bookmark the permalink. Both comments and trackbacks are currently closed.
F